چطور توصیف کنم این را؟ جنس طراحی صحنه ی خانه های شلوغ و کوچک و کم نور بیچاره های تنهای فیلم های سده ی قبل اروپا را دیده اید؟! دلم یه همچین جایی می خواهد با کاناپه ای قدیمی اما راحت و کتاب هایی هزار بار خوانده شده که روی هم روی هم چیده اندشان همان جا دور و بر میز و کاناپه و کف زمین و تلویزیونی کوچک روی یک جعبه و یک عالمه عکس روی هم روی روی هم روی در یخچالی پر از آبجو و یک عالمه خرت و پرت دیگر، که جای راه رفتن نباشد؛ دلم یک همچین جایی می خواهد و آهنگ Early Moin Rain را؛ هیچ هم برایم مهم نیست که شنیده اید اش یا نه؛ تنها چیزی که مهم است، نقش این آهنگ در نجات من از افسردگ

تنهایی از نبودن های کسی شروع می شود که باید باشد اما نیست. تنهایی از بی تفاوتی های ِ یک دوست در یک مسئله ی کوچک شروع می شود. تنهایی از کلمه های ما آغاز می شود، از کلمه های بزرگی که هضم کردنشان دشوار است. تنهایی از کار دارم های تو، وقت ندارم های تو، نبودن های تو، شلوغ بودن های تو آغاز می شود و توی دست های من ادامه پیدا می کند. توی لحظه هام. تنهایی، که از بی حوصلگی تو، برای من آغاز می شود. از زود رفتن هات، زیاد نماندن هات، دیر دیدن هات آغاز می شود و می رسد به شب های من. می رسد به بغض های من، می رسد به چشم هام، به لب هام که انقدر ساکت اند. تنهایی ساده نیست، از هرکجا